Biografie

 

BIOGRAFIE  LEE  TOWERS BIJGEWERKT TOT MAART 2014


ImageDE IDEALIST DIE ZIJN DROMEN WAARMAAKT !

Waar moet een levensverhaal van Lee Towers mee beginnen? Die vraag is moeilijker beantwoord dan menigeen zal vermoeden. De Nederlandse zanger, die de afgelopen vier decennia telkens zijn persoonlijke en tal van nationale grenzen verlegde, heeft intussen zoveel mijlpalen achter zijn brede rug dat een volledige opsomming de ogen van de aandachtige lezer welhaast doet duizelen. Bij een lichtvoetige introductie destijds (1987) in de Verenigde Staten werd de problematiek met het schetsen van een compact doch helder portret van hem handig ondervangen door te stellen: Lee Towers is voor zijn landgenoten wat Broadway is voor amusement minnend Amerika!

Grootspraak die vergelijking? Zeker niet, want Lee Towers is een fenomeen die, zeker in die turbulente jaren tachtig, zijn weerga niet kende. In die carrièrefase heeft de ondernemende zanger annex showmaster bijna in zijn eentje Nederland rijp gemaakt voor zijn eigen "Deltaplan" op het vlak van allurerijk amusement. De vaderlandse uitgaanscultuur kende weliswaar een aantal vaste waarden, maar daartoe behoorde zeker niet voldoende enthousiasme voor populaire muziek van eigen bodem dat de "eigen" artiesten ook in staat waren om avondvullende concerten ‘in vol ornaat’ te geven.

Lee Towers is zonder twijfel degene geweest (alle collega’s uit het vak zullen het grif beamen)  die op dat terrein pionierswerk heeft verricht. Door in den beginne, dwars tegen alle heersende stromingen, principes en goedbedoelde adviezen in, te doen wat hij wilde doen. Omdat hij er voor 100 procent in geloofde: uitpakken met spektakelshows waarop met recht het etiket Internationale klasse kan worden geplakt. Daartoe had Lee eerst vooraanstaande buitenlandse collega’s zorgvuldig bestudeerd met als voornaamste ontdekking dat wat "zij" doen eigenlijk niet anders is dan wat "wij" doen, met als enige verschil dat het grote publiek hier dacht dat "groter" in Nederland niet zou kunnen.

Ervan overtuigd zijnde dat er veel mogelijk was ging Lee Towers aan de slag. Zijn eerste krachttoer vond plaats in november 1980, uiteraard in zijn eigen thuishaven Rotterdam, waar zijn ster al geruime tijd rijzende was in het nachtclubcircuit na zijn lancering op televisie in "De Vuist" van Willem Duys. Tot veler verbazing trok Lee naar de meest prestigieuze muziektempel, de Doelen, welke binnen de kortste keren ook compleet was uitverkocht. De eerste gedenkwaardige avond Lee Towers (met onder meer als speciale gasten Mini & Maxi) was een feit. Hoe bijzonder dat werd gevonden mocht blijken uit de geweldige media-aandacht: tal voorpagina’s, het NOS Journaal, de bioscoop journaals meldden het allemaal. Duidelijk was dat zelfs de grootste cynicus zich tegenover dit succes gewonnen moest geven. In één klap had Lee bewezen dat het een fabeltje was dat de Nederlander alleen voor grote internationale acts (zoals Charles Aznavour, Shirley Bassey of Diana Ross) naar de concertzaal zou willen stappen. Vanaf dat moment heeft de als Leen Huijzer geboren zanger op dat eerste fundament bekwaam verder gebouwd, daarbij maximaal gebruik makend van de telkens weer positieve pers.

Image

Voor zijn volgende prestigeconcert toog Lee het jaar daarop naar het magische maar ook schier onneembare Amsterdamse amusementspaleis theater Carré. De nieuwsgierigheid naar de Rotterdamse durfal bleek in de hoofdstad zo groot dat alle kaarten nog sneller waren verkocht dan eerder voor de Doelen. Ook deze topprestatie bleef niet onopgemerkt, wederom was de landelijke pers volop van de partij en meer dan lovend. Want hier stond een volksjongen uit de Maasstad die het toch maar even flikte om "tout Amsterdam" in vervoering te brengen! Toen was de bodem gelegd voor nog een stoutmoediger plan: de vervulling van Lee’s  grote wens om een theatertournee door Nederland te ondernemen. Lee Towers in Concert werd in 1982 de codenaam voor een concertreis langs zo’n dertig theaters in het land plus Antwerpen. Met het orkest van Freddy Golden (inclusief achtergrondkoor) en het ballet van Penney de Jager werd overal een perfecte show met alles er op en er aan gepresenteerd, de show werd alleen maar bejubeld. Daar moest een vervolg op komen en dat kwam er het volgende jaar ook met "An evening with Lee Towers", totaal anders dan Ïn Concert" maar met minstens zoveel "toeters en bellen" evenzeer van on-Nederlandse allure.

Uit de enorme bijval trok Lee terecht de conclusie dat Jan Publiek de strekking van zijn avontuurlijke missie had begrepen: laten zien dat in een klein land als het onze net zoveel kan als waaraan Las Vegas en Broadway sinds jaar en dag hun faam aan ontlenen. Mijn geheim is wellicht, heeft Lee Towers wel eens geroepen, dat ik dichtbij de mensen sta, om aan te geven dat hij doorgaans heel goed aanvoelt waar men in den lande behoefte aan heeft. En dat was dus zeker het hoogwaardige entertainment waarmee Towers durfde uit te pakken en waarvoor menigeen graag bereid was meer te betalen dan voor middelmatigheid. Hierna was zijn overstap naar het nog grotere Ahoy in 1984 eigenlijk niet meer dan logisch, temeer daar Towers in het Rotterdamse sportpaleis al een flinke reputatie had opgebouwd als vaste speciale gast op de Zesdaagse van Rotterdam waar hij samen met The Bobby Setter Band elk jaar minimaal één avond het bepaald niet gemakkelijke wielerpubliek naar euforische hoogten loodste. In Ahoy  kon Lee nog veel meer zijn ideeën tot uitvoering brengen vanwege de geweldige grootschaligheid. Het decor hoefde, zoals bij de tournees wel het geval was, niet meer gebaseerd te zijn op de afmetingen van het kleinste theater. Integendeel, de mogelijkheden waren grenzeloos en daar maakte hij naar hartelust gebruik van, min of meer zoals Zesdaagse baas (en superfan) Peter Post had voorspeld. Dat Lee niet bang hoefde te zijn voor onvoldoende belangstelling was ook duidelijk, getuige de uitverkochte "vierdaagse" die hij in de Doelen net op zijn conto had bijgeschreven.

Towers wilde dus treden in de voetsporen van Amerikaanse showbizzvedetten als Diana Ross en Lionel Richie en koos daarom voor grof geschut. Naast een ongekend feestelijke aankleding van Ahoy betekende dat het inhuren van het 70-koppige London Symphony Orchestra, dat onder leiding kwam van zijn meesterarrangeur Jerry van Rooyen, plus de allerbeste specialisten op het gebied van licht en geluid. Met "Gala of the Year" als gewaagde titel moest de vlag ook de lading dekken meende Lee. Deze eerste klap moest en zou zeker een daalder waard moeten zijn, was voor hem de inzet. Vandaar ook de  indrukwekkende nieuwe snufjes (uit Las Vegas) als de computergestuurde Varilights, een lasertunnel en de introductie van vuurwerk als showelement. Muzikale surprises, na de enthousiasmerende openingswoorden van Mies Bouwman, was onder andere Julia Loko, die ook deel uitmaakte van het geregeld ingezette zangkoor. Voor het wervelende danswerk tekende ook nu weer het ballet van Penney de Jager. Met "Nog nooit vertoond" kon Lee Towers’ totaalpakket worden aangeprezen en het publiek begreep hem helemaal want in plaats van een enkele avond werden het meteen twee Gala’s, wat gezien het forse kostenplaatje de ondernemende zanger niet slecht uitkwam. Over de financiële consequenties van dit ongekende avontuur gesproken: modekoning Theo Sythoff en andere kledingverkopers waren maar wat blij met dit chique gebeuren, hun omzetten schoten omhoog. De horeca in de regio kende eveneens een paar veel drukkere oktoberavonden.

ImageBehalve dat de Gala’s of the Year zouden uitgroeien tot een eigen traditie zette Lee Towers er ook een trend mee. Na hem zouden al snel Anita Meyer (in 1985 zijn speciale gaste) en vervolgens talloze andere Nederlandse collega’s de stap naar Ahoy durven nemen.

Te midden van alle lofzangen besefte Lee zelf wel dat dergelijke peperdure producties nooit rendabel zouden kunnen zijn, althans niet zouden kunnen worden bekostigd uit de kaartverkoop. Op de Zesdaagse had hij gezien hoe het bedrijfsleven hunkerde naar klasserijk entertainment en dat het er best geld voor wilde vrijmaken, om zo met personeel en relaties heerlijke avondjes te beleven. Inspelend op die behoefte ontwikkelde Towers samen met Jan Leupe van Ahoy de zogeheten sponsorpakketten, waaraan supertickets waren gekoppeld. De zo gegenereerde extra inkomsten, een werkwijze die eveneens gauw navolging zou vinden, zouden telkens weer een belangrijke pijler vormen bij de financiële onderbouwing van al Lee Towers zijn stuntwerk.

Liet Towers in 1985 het sportpaleis al vier keer vollopen, in 1986 volgden er zes uitverkochte avonden (met Doby Gray en Danny de Munk), waarna in 1987 (met Labi Sifre en Sandra Reemer) en 1988 (met Madeline Bell en Wim Koopmans) Ahoy liefst achtmaal werd bespeeld. In verband met een theatertournee sloeg Lee in 1989 een jaartje over, maar was hij in 1990 weer op zijn favoriete speelplaats, deze keer zes avonden met Anita Meyer als Gala-partner en Gerard Joling als speciale gast. 1991 werd vervolgens de tot drie maal toe gepresenteerde editie met Timeless en de ‘nieuwe Pavarotti’ Jorge Castro. Daarop volgden nog eens vier Gala’s in 1993 (met Sandra Reemer en Jan Vayne) en even zovele avonden in 1995 onder de noemer Jubilee ( in het kader van Towers twintig jaar in het vak, met andermaal Anita Meyer, Arno Kolenbrander en Maurice Kroon). De teller kwam zodoende op 45 eigen spektakelshows in Ahoy, een absoluut record, voor Lee tevens het sein om zich niet meer bijna jaarlijks te focussen op super producties aldaar. In ander verband zou het sportpaleis een voorname plaats blijven innemen in zijn agenda.

Dat Lee Towers intussen ook aan andere fronten zijn dromen heeft waargemaakt komt naar voren in de imponerende platencatalogus die achter zijn naam schuilt en die naast publieksbonussen in de vorm van gouden en platina exemplaren een hele rits andere prijzen hebben opgeleverd, waaronder meerdere Edisons en de TROS Productieprijs. Verder is hem als artiest menige onderscheiding ten deel gevallen, zoals het Gouden Hart van Rotterdam en de verkiezing tot Entertainer of The Year en Meest betrouwbare artiest van de afgelopen tien jaar. In verband met de lengte staat het volledige scorebord niet in dit portret vermeld. Een ereprijs moet er evenwel apart worden uitgelicht: de Graceland Award die Lee in 1995 kreeg namens de erven van Elvis Presley, waardoor hij zich als enige Europese artiest "One of the Kingsmen" mag noemen, iets waar Towers tot zijn laatste ademstoot ongelooflijk trots op zal zijn.

Ooit onderhoudsmonteur van beroep en aanvankelijk gemakshalve bestempeld als "de Sinatra van Nederland" is gaandeweg elke landgenoot er van doordrongen bij Lee Towers te maken te hebben met een zeer bijzondere persoonlijkheid, die zijn overduidelijke Amerikaanse invloeden altijd op interessante wijze naar zijn eigen hand zet.

Waar hij zich in de tweede helft van de jaren negentig minder zingend laat gelden, daar manifesteert Lee zich meer als sociaal betrokken medeburger. Goede doelen hebben een opperbeste aan hem, want Towers staat als het even kan klaar om hun verzoeken om te zetten in hulpacties. Waren zijn duet met Bart de Graaf (‘Ik Wou Dat Ik Voor Een Keer In Mijn Leven Een Tovenaar Kon Zijn’) en het kerstalbum (‘When A Child Is Born’) incidentele "steunbetuigingen" (ten bate van Unicef), van structurele aard is zijn rol als goodwill ambassadeur van de Dr. Daniel den Hoed Kliniek en het Sophia Kinderziekenhuis.

ImageZou deze man ook nog een privéleven kunnen hebben? Wel degelijk! Lee heeft tussen alle showbizzbedrijven altijd kan gezien een zeer zorgzame echtgenoot en vader te blijven voor zijn Laura en hun vier kinderen, die hen inmiddels elf kleinkinderen hebben bezorgd. Op het persoonlijk is het niet altijd even leuk geweest. Met name 1997 bleek een rampjaar, waarin de familie Huijzer vele dierbaren verloor. Onder hen bevonden zich Lee’s jongste broer, zijn schoondochter Jeanine en haar vader, twee muziekvrienden uit het orkest First Showband, zijn arrangeur Herman Schoonderwalt en zijn advocaat Reinier de Jonge.

In 1998 kon Towers gelukkig weer de zinnen verzetten als hij ingaat op de uitnodiging van Frans Bauer om hem te adviseren voor zijn spektakels in Ahoy. Als artistiek regisseur ziet Lee dat "ons Frans" daar ook zijn mannetje staat, nog niet wetende dat deze hem nog eens als recordhouder zal bedreigen. Zelf  bracht Lee zijn totaal aantal avonden Ahoy op 50 door te jubileren met Gala of the Year 2000, waarbij de gastenlijst werd gevuld door onder andere Karin Bloemen, Frans Bauer, René Froger, Anita Meyer en Jan Rietman. Burgemeester Ivo Opstelten verraste hem op de vijfde en laatste avond met een nieuw Koninklijk lintje. Van Ridder in de Orde van Oranje Nassau wordt Lee bevorderd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Van deze speciale Gala-uitgave verscheen in 2001 de complete registratie op 2dvd en 2cd. De dvd's bevatten tevens extra fragmenten van achter de schermen, interviews e.d. In totaal is er 5,5 uur beeldmateriaal te zien op deze 2 unieke dvd's en cd's, welke worden uitgebracht met de nieuwste technieken qua beeld en geluid (zoals Dolby Digital en DTS, wat toen nog totaal onbekend was bij het grote publiek). Het feit dat Rotterdam 40 jaar de grootste haven van de wereld heeft en Lee Towers inmiddels daarvan de muzikale ambassadeur is geworden leidde eind 2002 tot opnieuw een bijzonder hoogstandje. Ditmaal is het net afgebouwde Luxor Theater op de Kop van Zuid de plaats van handeling. Voor tien avonden "Harbour Lights" nodigde Lee Towers vooral Rotterdamse collega’s uit, onder wie naast Anita Meyer o.a.Gerard Cox, Loes Luca en Jules Deelder. De meest bijzondere gast is evenwel de voormalige Amerikaanse president Bill Clinton, die Lee op het podium complimenteert met zijn vertolking van Neil Diamond’s America.

Nadat LeeTowers in 2005 met het nieuwe cd album My Favourites nog eens vele fans een plezier heeft gedaan, werkte hij in 2008 voor het eerst mee aan een rondtrekkende theatershow waarin hij zelf niet de leiding had: Hollywood in Concert met het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht. Er zijn een aantal shows door het hele land waarin Lee de eregast is, ook zijn er een drietal shows waar hij samen met Anita Meyer de eregast is.

In september 2006 overleed Bas Sonneveld ten gevolge van een slopende ziekte. Bas is 31 jaar lang de geluidsman van Lee geweest. Ze reisden samen al die jaren door Nederland. Ze zagen elkaar meer dan hun eigen vrouw, vertelde Lee wel eens gekscherend. Bas was als een broer voor Lee en daarnaast was Bas zijn beste vriend. Lee verbleef in die periode zelf in het ziekenhuis, hij was aan zijn knie geopereerd en kreeg daar bovenop een hardnekkig virus. De artsen hebben hem toestemming gegeven om de begrafenis van Bas bij te wonen, weliswaar op krukken, maar het was op deze manier voor Lee toch mogelijk om afscheid te nemen van zijn beste vriend Bas.

Op 1 november 2011 keerde Lee Towers onder eigen vlag nog een keer terug in Ahoy met de eenmalige supershow  One Night Only (nr 51, opnieuw een record). Het sportpaleis zat tjokvol, de gastheer verkeerde in topvorm en liet het publiek en passant kennismaken met zijn hele familie, onder wie zijn hoogbejaarde moeder. Mr. Pieter van Vollenhoven had voor Lee nog een onderscheiding in petto: de Radio 5 Nostalgia Oeuvre Award. "We want more" klinkt het nog lang na afloop, eigenlijk tot op de dag van vandaag. In 2011 bracht Lee het concert One Night Only uit op dvd en tevens kwamen er een aantal cd albums uit, waaronder The Jubilee Collection (3 cd's in 1 album) en een Kerst cd album met als titel Merry Christmas.

In de loop van 2012 haalde Towers de banden weer aan met België, waar Universal zijn cd album Memories dolgraag uit wilde brengen. Lee trad op in meerdere televisieshows, werd tijdens interviewdagen het hemd van het lijf gevraagd en merkte dat iedereen (ook collega Will Tura) enthousiast was over zijn gang zuidwaarts. Lee trad dit jaar tevens voor het eerst op tijdens het bekende Schlagerfestival.

2013 is voor Lee Towers goed begonnen in de wetenschap dat hij zijn opwachting zou maken op het International Film Festival Rotterdam. Daar ging op 27 januari de 93 minuten durende documentaire in première, die Hans Heijnen in het afgelopen jaar van Lee had gemaakt. De titel laat zich raden: Lee Towers, The Voice of Rotterdam. De documentaire is een groot succes, won de 3e prijs van het Filmfestival en de documentaire werd in diverse bioscoopzalen in Nederland uitgebracht.Tevens werd de documentaire meerdere keren uitgezonden op o.a. RTV Rijnmond. De reacties van de mensen waren uiterst positief en lovend, ze leerden de mens Leen achter de artiest Lee kennen en dit leverde soms een lach, maar ook soms een traan op. De pers was ook lovend over deze "menselijke" documentaire.

In april 2013 stond Lee drie avonden in een uitverkocht Nieuwe Luxor theater met zijn Sweet Memories show. Hij nodigde als gasten L.A. The Voices uit, dit was hun eerste optreden na het vertrek van Gordon uit de groep. Tevens bracht hij het cd album Sweet Memories uit. In mei 2013 werd de documentaire Lee Towers, The Voice of Rotterdam  uitgezonden op Nederland 1, zodat heel Nederland het kon zien en daar volgden ook zoveel positieve reacties op, hartverwarmend was het voor Lee Towers, zijn familie en de maker van de documentaire, Hans Heijnen. RTV Rijnmond besloot om de documentaire tijdens Kerst 2013 opnieuw uit te zenden.

2013 kende niet alleen vreugde, maar ook verdriet voor Lee Towers. Hij verloor zijn grootste fan, zijn moeder, eind 2013. Zij mocht 95 jaar worden, een gezegende leeftijd.

Op 7 maart 2014 vond het 79ste boekenbal plaats, dat traditiegetrouw de start is van de boekenweek. Dit jaar was het thema van het bal Buitenaards reizen. Lee zong op deze avond Fly me to the moon van Frank Sinatra en Space Oddity van David Bowie. Lee was met Space Oddity meteen de koning van het bal en hij was tevens trending topic op twitter. De mensen reageerden superenthousiast en de mailbox van Lee liep naderhand vol met positieve reacties. Niemand die verwachtte dat Lee dit zou doen, de combinatie Lee Towers-David Bowie is niet zo voor de hand liggend. Lee verraste mensen al eens eerder door tijdens een uitzending van De Wereld Draait Door het nummer Honky Tonk Woman van de Rolling Stones te zingen, ook dat was een succesvolle combinatie.